معلم، رسالتی که با چارچوبهای اداری تعریف نمیشود
معلمی نه یک شغل که یک هویت است. معلم خودش را در قبال جامعه مسئول میداند. تربیت و تلاش برای خودسازی و انسانسازی نه یک دستورالعمل اداری که یک رسالت خطیر انسانی است.
به گزارش بجنا به نقل از فارس بجنورد؛ مدرسه، معلم، مشق و دفتر و کتاب؛ واژههایی که از کودکی در ذهن همه ما آدمها نقش بستهاند. یک کلاس که همسن و سالانمان نشستهاند، نیمکتهای چوبی، تخته و ماژیک در ماندگارترین بخشهای حافظه هر انسانی زندگی میکند.
چقدر مدرسه برای دانشآموز کلاس اولی میتواند سخت باشد. از جوار خانوادهاش دور میشود و اولین قدم رسمی به دنیای زندگی اجتماعی را برمیدارد. قدمهایی آرام، لرزان، گاهی با شوق و گاه با ترس!
اینجا خانه جدید است. میز و نیمکت دارد. دفتر و کتاب جای اسباببازی را میگیرد و در بین تمام هیاهوهای یک کلاس، معلم مشغول انسانسازی است.
راستش را بخواهید معلم دنبال این نیست که دکتر و مهندس و خلبان بسازد. نه! او کاری بزرگتر از این حرفها دارد. هر واژه و عمل معلم بر ذهن دانشآموز نقش میبندد و او را سالها بعد در جهانِ پرفرازونشیب به قلب زندگی میفرستد.
معلمی فقط تدریس نیست. درسدادن بخش کوچکی از تجلی دلسوزیِ پدرانه و مادرانه معلمان است که خود را نشان میدهد. برای یک معلم واقعی هیچ ارزشی بالاتر از رسالت عظیم تربیت نیست. باری که بر دوش هر کسی نمیتوان نهاد.
ذشته و امروز این سرزمین، سرشار از روایتهای دلیرانهای است که حکایت از زحمت معلمان دارد. از قدمهای استواری که در برفوباران برای رسیدن به میعادگاه تربیت برداشتهاند تا آن معلمان فداکاری که بارهای بسیاری را از زندگی شاگردانشان برمیدارند.
معلمی نه یک شغل که یک هویت است. معلم خودش را در قبال جامعه مسئول میبیند. تربیت و تلاش برای خودسازی و انسانسازی نه یک دستورالعمل اداری که یک رسالت خطیر انسانی است.
و از بین تمام روزهای سال، امروز، دوازدهم اردیبهشت با نام کسانی گرهخورده که از مکافات عمل تا کرامات سخن تا قلبهای مهربانشان، نسلهای آینده این مرزوبوم را میپروراند.
اولین نفری باشید که نظر خود را ثبت میکند.